Przemiany

Spektakl Przemiany w Teatrze Groteska. Wizualnie i muzycznie - się podobało. Tylko o co chodziło? 

Moja żona widziała tam np. Władcę pierścieni i Hobbita ☺ I że kobiety zawsze mają gorzej.

No dobra - przemijanie, powtarzalność losu, podróż przez epoki. Ale ten ludzik z patyków?

Podwójne życie...

...to absolutne minimum, jakie każdy człowiek powinien mieć.

Kora Jackowska

Edukacja muzyczna

W Trójkowym Topie Wszechczasów piosenka Pearl Jam, której nigdy nie słyszałem! I to chwilę po tym, jak do mojego dziesięcioletniego syna wygłosiłem tyradę na temat braków w jego edukacji muzycznej, kiedy nie rozpoznał Let It Be.

Wolność

Kościół ma nad nami tyle władzy, ile mu jej damy.

To prof. Stanisław Obirek. Niby mało odkrywcze, ale dla wielu ludzi wierzących to pierwszy przejaw samodzielnego myślenia. Dotyczy to zresztą wszystkich instytucji, do pewnego stopnia również państwa. Internetu też dotyczy, choć tu często nawet sobie nie uświadamiamy, że jakąkolwiek władzę oddajemy.

Myśl...

...mojej żony:

Ptaki tak latają, biedne. Czasami mi się wydaje, że zabłądziły.

Lato

"Tento způsob léta zdá se mi poněkud nešťastný."

Żydzi w moim życiu

Wspomnienie Józefa Hena i Włodzimierza Boruńskiego z poprzedniego posta, skłoniło mnie do refleksji nad obecnością tematyki żydowskiej w moim życiu. Mimo tego, że pochodzę z małego mazowieckiego miasteczka, którego Żydzi stanowili liczną i ważną część, to bardzo długo nie wiedziałem o nich nic. Owszem, na część miasta za szpitalem mówiło się „żydowskie miasto”, a mieszkańcy nowowybudowanego osiedla mieszkali „na kirkucie” (pamiętam kości, które można było znaleźć podczas budowy), ale były to dla mnie nazwy tak oczywiste, że się nad nimi nie zastanawiałem. Były też w domu dwa tomiki żydowskich anegdot Horacego Safrina, z których poznawałem tych egzotycznych ludzi.

Pierwszy Żyd, jakiego pamiętam, to dr Szuman z Lalki, grany przez Włodzimierza Boruńskiego właśnie. Nie wiem, czy oglądałem serial już w 1977 r., raczej wątpię, pewnie była to któraś z powtórek - na pewno było to niedzielne popołudnie. Niedługo potem były Polskie drogi i Sommer, kolejna rola Boruńskiego. Jakoś się świat zaczął zaludniać Żydami.

Wreszcie, w połowie lat osiemdziesiątych, babcia poprosiła mnie, bym na Bazarze Różyckiego kupił jakieś nity czy inne szpilki szewskie, po które przychodzili do niej dawni klienci pamiętający jeszcze sklep z artykułami szewskimi, który prowadziła w swoim mieszkaniu przez kilkadziesiąt lat. Po lewobrzeżnej Warszawie poruszałem się dość swobodnie, natomiast był to mój pierwszy wypad za Wisłę. Szukając bazaru wszedłem do zegarmistrza, by zapytać o drogę i przeżyłem szok - nie dość, że zegarmistrz wyglądał jak Włodzimierz Boruński, to jeszcze wśród zegarków i narzędzi do nich naprawy leżało Fołks Sztyme!

cdn.